16 stycznia, godz. 17.30 (poniedziałek) do 17 lutego 2012 – wystawa „Rosja/Polska cz. I” 

(Sergey Maximishin i Stepan Rudik)

22 lutego (środa), godz. 17.30 do 19 marca  2012 – wystawa „Rosja/Polska cz. II”
(Igor Mukhin i Mariusz Forecki)

Inauguracja Festiwalu: 16 stycznia (poniedziałek)
Wystawy w: Galeria Wysokich Napięć, p. II

Wernisaż – g. 17.30, warsztaty fotograficzne z Mariuszem Foreckim , g. 18.00, sala S204

Miejsce: Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej, ul. Chodakowska 19/31

Uwaga!

Na multimedialne spotkanie z Mariuszem Foreckim (16.01, godz. 18.00, ul. Chodakowska 19/31, sala S204) obowiązują zapisy: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. .

--
Katalog 04 festiwalu Fotodokumentu



Aby pobrać katalog najlepiej kliknąć w obrazek prawym przyciskiem myszy i wybrać:
zapisz element docelowy jako.... Wielkość pliku to 13 MB.

04 Festiwal Fotodokumentu
5-6 listopad 2011, Poznań

5 listopad 2011 (sobota), g. 18.00 – otwarcie
muzyka: zespół „DZIWY“ i ich psychodeliczny rock
miejsce: Galeria 2piR, Wyższa Szkoła Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa WSNHiD, ul. gen. T. Kutrzeby 10

6 listopad 2011 (niedziela), g. 12.00 – autorskie pokazy multimedialne i rozmowy z publicznością
miejsce: Aula Artis, Wyższa Szkoła Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa WSNHiD, ul. gen. T. Kutrzeby 10

Ponad 150 zdjęć, konfrontujących obrazy z Polski i Rosji współczesnej – czy i jak bardzo się różnią oba kraje, czy coś nas łączy, czy też dzieli nas wszystko, jak chcą niektórzy politycy? (Prezentacja przypada w dwudziestą rocznicę rozpadu systemu politycznego Związku Radzieckiego i powstania nowej Rosji.)
Wystawę tworzą indywidualne ekspozycje czterech fotografów: Sergeya Maximishina, Igora Mukhina, Mariusza Foreckiego i Stepana Rudika.



ROSJA
Sergey Maximishin (Maksimiszin) – jeden z najwybitniejszych współczesnych fotografów rosyjskich, zdobywca pierwszych nagród w konkursie World Press Photo
seria „Imperial Palast. 20 years after” to wielowątkowa opowieść; pochodzi z najnowszego wydania albumowego prac Maksimiszina
Igor Mukhin (Muchin) - fotograf moskiewski, którego prace znajdują się w zbiorach wielu muzeów na świecie, wykładowca w Wolnej Akademii Fotografii w Moskwie oraz Kijowie, seria „Moskwa dwutysięczna” („Moscow 2000th”) jest dokumentem o życiu w stolicy Rosji, należy do najważniejszych projektów Muchina

POLSKA
Mariusz Forecki – autor jedynego długiego eseju o Polsce od k. l. 80. po czasy współczesne; stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2011 r.
fragmenty serii: „Za mostem”, „Popkultura pracy”, „Kolekcja wrzesińska” – wszystkie opowiadają o współczesnej Polsce
Stepan Rudik (Rudyk)- ukraiński fotograf, który za serię zdjęć z Polski został nominowany do Joop Swart Masterclass 2011;
seria „Polska” – powstała dzięki stypendium polskiego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w programie Gaude Polonia

Program pokazów multimedialnych:

6 listopad (niedziela) g. 12.00, Aula Artis w WSNHiD
W pokazie udział weźmie czwórka autorów fotografii, prezentowanych pod wspólnym tytułem „Rosja/Polska” na wystawach 04 Festiwalu Fotodokumentu.
Sergey Maximishin przedstawi kilkanaście serii fotoreportażowych z Rosji i spoza jej granic, które powstały jako jego własne projekty lub na zlecenie magazynów Stern, Paris Match, Newsweek itp.
Igor Muchin wystąpi z wykładem, opartym o fotografie ze wszystkich, realizowanych przez niego projektów. Opowie m.in. o tym, jak wydał aż pięć monografii, o młodzieży lat 80., którą łączyła w b. ZSRR muzyka rockowa, o poradzieckich pomnikach, życiu moskiewskim, o projektach reporterskich i konceptualnych.
Mariusz Forecki przedstawi krótko swój fotokast „I love Poland” ze zdjęciami z l. 1989-2009 oraz weźmie udział w rozmowie o spojrzeniu na Polskę ze Stepanem Rudikiem.
Stepan Rudik pokaże własny fotokast o Polsce oraz kilka serii zdjęć, wykonanych w Rosji i na Ukrainie, m.in. Dworzec, Szpital psychiatryczny, Portrety weteranów.

Z tekstu kuratora:

Sbierbank, największy bank w Rosji już przed rokiem przymierzał się do przejęcia jednego z banków w Polsce. Wycofał się bardzo wcześnie. Kto w Polsce chciałby mieć konto w rosyjskim banku, żartują nasi bankowcy. Zderzając się z taką rzeczywistością, gigant, który zarabia więcej niż wszystkie polskie banki razem wzięte a posiada szerokie plany ekspansji, może i w tym roku zrejterować. I pewnie nikomu nie będzie tutaj przykro.
Nic albo prawie nic nie wiemy o współczesnej Rosji. „Rozziew między zachodnią modą i stylem rosyjskim sprawił, iż w świadomości Zachodu po rozpadzie ZSRR od nowa zaczęto postrzegać Rosjan jako wroga , choć już nie ideologicznego, a estetycznego, mniej niebezpiecznego, bardziej śmiesznego” – pisze o swojej ojczyźnie Wiktor Jerofiejew, jeden z najpopularniejszych pisarzy współczesnej Rosji [w: „Encyklopedia duszy rosyjskiej”]. – „Nie ma wśród białych ludzi większych antycoolów niż Rosjanie”. Lubimy równać do Zachodu.
Trzymanie dystansu jest cool. Tylko, że Polska – jak napisał w dwudziestolecie polskich przemian jeden z najpopularniejszych polskich pisarzy, Andrzej Stasiuk – „leży na wznak między Wschodem a Zachodem” [„Dziennika pisany później”]. Jeździł na biedne Południe i wtedy to mu się zdało, że u nas tu „z jakiegoś względu wszyscy wyglądali jak przebrani. Jakby te rzeczy dostali w paczkach z dalekich stron. Wszystko mieli nowe, ale jednak wyglądało jak cudze”. I takie klimaty sobie przypomniał: „Motocykliści jeździli od świateł do świateł. Stawali, rozkręcali na maksa silniki i znowu po hamulcach. Tak sobie pewnie wyobrażali wolność. Co rusz natykałem się na obsiadły towarzystwem kabriolet. Zwisały z niego nogi. Mój kraj próbował zetrzeć piętno upokorzenia”.

Monika Piotrowska
--
Fotografowie:

Sergey Maximishin (ur. 1964, Krym, b. ZSRR)



Jeden z najwybitniejszych współczesnych fotografów rosyjskich zaczął pracę w zawodzie, gdy wysłano go z jednym z ostatnich oddziałów wojsk radzieckich na Kubę, a jego lejtnant w trakcie odprawy zawezwał: „Artyści, piosenkarze, aktorzy, kompozytorzy oraz pozostała hołota, która nie ma zamiaru odbywać służby – krok naprzód”. Maximishin zrobił krok naprzód, dostał Zenita i pojechał fotografować Fidela (Castro) z radzieckimi generałami. Zdjęcia zniweczyła twarda kubańska woda. Maximishin dostał maczetę i poszedł kosić trzcinę.
Dzieciństwo spędził na Krymie, w 1982 r. przeprowadził się do Leningradu. Na Kubie służył w l. 1985-87, potem studiował fizykę jądrową na Politechnice w Leningradzie (ukończył w 1991), przemianowanym na Sankt Petersburg. Pracował w laboratorium ekspertyz naukowych i technicznych Ermitażu, prowadził agencję handlu nieruchomościami, aż jej upadek skłonił go, by poświęcić się całkowicie fotografii. Ukończył wydział fotografii dziennikarskiej przy Związku Dziennikarzy w St. Petersburgu (1998), został etatowym fotoreporterem gazety „Izwiestia” (1999-2003). W 2003 r. zdobył po raz pierwszy pierwszą nagrodę na World Press Photo (kat. Sztuka i rozrywka), w 2005 r. – po raz drugi (kat. Życie codzienne). Od 2003 r. współpracuje z niemiecką agencją „Focus”, od 2007 – z brytyjską Panos Pictures. Publikuje w m. in. Time, Newsweek, The Wall Street Journal, Paris Match, Geo, Stern, Der Spiegel, Corriere della Sera. Jego prace znajdują się w kilku światowych kolekcjach (jak Niepce Museum of photography, Fonds national d’art contemporain FNAC, Rotterdam Museum of contemporary art). Wydał album „Last Empire, 20 years after” („Ostatnie imperium, dwadzieścia lat później”).

Igor Muchin  (ur. 1961, Rosja)



Prominentny fotograf moskiewski, którego prace znajdują się w zbiorach wielu muzeów na świecie, stał się sławny, gdy za czasów Gorbaczowa zajął się młodzieżą radziecką i niezależnymi muzykami rockowymi (z grupy „Tupyje”). Zdjęcia wyszły w wydanych rok po roku dwóch albumach („Rock in Russland” 1989; „TUSOVKA. Whos who in the new soviet rock culture“ 1990). Wtedy technik budowlany z wykształcenia, po maturze zatrudniony w biurze projektowym, zdecydował się na karierę niezależnego fotografa (1989). Zaczynał już wcześniej - w Studiu Fotografii Artystycznej Aleksandra Lapina, znanego z fotografowania zwyczajnej codzienności w czasach końca Związku Radzieckiego. Lapin, również rosyjski teoretyk fotografii, zrobił mu pierwszą wystawę indywidualną (1987). Krótko po tym Muchin został członkiem grupy „Fotografia bezpośrednia”.
Inne wczesne projekty – „Młodzież wielkiego miasta” (1985-1989), realizowany m.in. w Moskwie, Leningradzie, Rydze, Wilnie, oraz „Radzieckie pomniki” umocniły pozycję Muchina. Odtąd jego zdjęcia regularnie publikowano i wystawiano w Rosji i zagranicą (publikacje m.in. Le Monde, Libération, Time, Rolling Stone, GEO, Elle, Vogue).
Od lat 90. wiodące tematy w jego pracy to dokumentacja życia rosyjskiej prowincji i w Moskwie. Zwłaszcza zdjęcia moskiewskie są tak mocno osadzone na ulicy, że bywają mylnie wiązane z nurtem street photo.
Wydał 5 monografii. Jego prace są w kolekcjach m.in. Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Galerii Trzeciakowskiej w Moskwie, paryskiego Fonds national d´art contemporain. Wykłada w Wolnej Akademii Fotografii w Moskwie i Kijowie.


Stepan Rudik  (ur. 1982, Ukraina)



Niezależny fotograf ukraiński, który za serię zdjęć z Polski został nominowany do Joop Swart Masterclass 2011. Syn fotografa. Obojętnie, kto go uczył dalej, to najpierw od ojca usłyszał: „dobrego fotografa przede wszystkim wyróżnia umiejętność zauważenia dobrego kadru”.
Wykształcony na Narodowym Uniwersytecie Kultury i Sztuk Pięknych w Kijowie ze specjalnością: fotografia. Od 2004 r. z powodzeniem startował w różnych konkursach, od 2006 – realizował własne projekty, także fotograficzno-społeczne (m.in. "A ja rosnę jak przez asfalt trawka”). Za te ostatnie otrzymał podziękowanie od ukraińskiej pomocy społecznej przy ministerstwie ds. rodziny, młodzieży i sportu (2008). W 2009 r. jeden z tych projektów pokazywał na wystawie zbiorowej „Szkoły Lapina” (Alexandra Lapina) w Moskwie. Z serii jego reportaży społecznych wywodzi się zdjęcie, które dało mu nagrodę w konkursie World Press Photo 2010 i dyskwalifikację wkrótce po ogłoszeniu werdyktu; stał się kontrowersyjny. Szczęśliwe w tym samym roku otrzymał stypendium polskiego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w programie Gaude Polonia na projekt „Polska 2010”. W 2011 r. wszedł do pierwszej dziesiątki finalistów konkursu „Młodzi fotografowie Rosji”.
Jest członkiem Związku Artystów Fotografików w Rosji i na Ukrainie.


Mariusz Forecki  (ur. 1962 r., Polska)



Jedyny polski fotograf, który stworzył długi esej o Polsce przemian społecznych i obyczajowych od końca lat 80. do pocz. XXI w., a podpatrywanie współmieszkańców we własnym kraju jest wiodącym tematem jego twórczości. Z drugiej strony był jedynym fotografem, który dokumentował ostatnie godziny obrony Pałacu Prezydenckiego w Groznem przez oddział Szamila Basajewa w czasie pierwszej wojny rosyjsko-czeczeńskiej (1995). Absolwent Instytutu Twórczej Fotografii w czeskiej Opavie (przy Uniwersytecie Śląskim).
Nigdy nie wysłał tych ani innych zdjęć na konkurs World Press Photo. „Zawsze się spóźniam”, twierdzi , ale jego markę stanowi refleks, celność i poczucie humoru.
Pierwszą pracę podjął w telekomunikacji, po godzinach chodził na spotkania Towarzystwa Fotograficznego. W 1986 r. został etatowym fotografem najlepszego tygodnika regionalnego „Wprost”. W l. 80. zrealizował też niezależne fotoreportaże zagranicą, m.in. z trzęsienia ziemi w Armenii (1987), z wojny w Afganistanie (1988). W 1991 r. przeszedł do redakcji tygodnika „Poznaniak”, w 1997 r. - na krótko do Gazety Wyborczej i został fotografem niezależnym. Począwszy od l. 90. stworzył 7 cykli, obrazujacych zaskakujący rozwój  obyczajów i wspólnot. Od 1998 r. prowadzi własną Agencję Prasową i Fotograficzną TAMTAM. Od 2006 r. jest współwydawcą (Z Grzegorzem Dembińskim, Andrzejem Marczukiem i Wojtkiem Sienkiewiczem) niekomercyjnego, najlepszego polskiego według czasopisma Press, internetowego Magazynu Fotografii Dokumentalnej www.5klatek.pl.
Za długoletni esej o Polsce został wyróżniony w 2005 r. przez Związek Polskich Artystów Fotografików ZPAF. W 2009 r. zdjęcia z dwudziestolecia istnienia nowej Polski wydał w albumie „I love Poland”. Jest członkiem ZPAF.