Sontag pisze inteligentnie, z nutą ironii, bez rezerwy. Łączy wiedzę teoretyczną, swadę i pewnego rodzaju odwagę czy nawet bezczelność pisarza świadomego tego, co pisze i co chce powiedzieć. Może zabrzmi to banalnie, ale u Sontag widać, że ona po prostu lubi pisać, że sprawia jej to przyjemność, że pisze z pozycji tej, która „wie” i z którą można dyskutować, lecz zasadniczo jej diagnozom należy przyznać rację. Między kolejnymi zdaniami istnieje nieustanne napięcie...